Αξίζει τον κόπο, μπορεί να σε βοηθήσει να αναθεωρήσεις πως βλέπεις κάποια πράγματα. Έχουμε ένα λεπτό;

Ουάσιγκτον.
Σταθμός του μετρό.
Ένα κρύο πρωινό τον Γενάρη του 2007. Έπαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για
περίπου 45 λεπτά. Στο διάστημα αυτό, περίπου 2
χιλιάδες άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι
περισσότεροι καθ'οδόν για τη δουλειά τους. Μετά από
3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι κάποιος έπαιζε
μουσική. Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για λίγα
δευτερόλεπτα και μετά προχώρησε βιαστικός για τον
προορισμό του.
4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του
δολάριο: μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί
του και χωρίς να σταματήσει συνέχισε το δρόμο της.
6 λεπτά, ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον
ακούσει, μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να
περπατά.
10 λεπτά, ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η
μητέρα του το έσυρε βιαστικά να συνεχίσει, καθώς το
παιδί σταμάτησε για να δει τον βιολιστή. Τελικά η
μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί
ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι
προς τα πίσω. Την ίδια αντίδραση είχαν και πολλά
άλλα παιδιά. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα
πίεζαν να προχωρήσουν.
45 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει. Μόνον 6
άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει. Περίπου 20
άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το
ρυθμό τους. Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολάρια.
1 ώρα: τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε
παντού. Κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε
χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος
αναγνώρισης.
Κανείς δεν το 'ξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο
Τζόσουα Μπελλ, ένας από τους καλύτερους μουσικούς
στον κόσμο. Έπαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια
που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3.5
εκατομμυρίων δολαρίων. Δύο μέρες νωρίτερα, ο
Τζόσουα Μπελλ γέμισε ασφυκτικά ένα θέατρο στη
Βοστώνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου
άγγιξε τα 100 δολάρια.
Πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Ο Τζόσουα Μπελλ
έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό στα πλαίσια
ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε η
Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο και τις
προτεραιότητες των ανθρώπων. Το ερώτημα που
προέκυψε: σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε
ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την
ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε;
Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε
ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια;
Ενα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το
συγκεκριμένο πείραμα είναι:
Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και
ν'ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του
κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που
γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά
όργανα... πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;...